Pożegnanie dyrektora Chłodniczaka

W przyszłym tygodniu po raz pierwszy od przeszło 20 lat rozpoczniemy nowy rok szkolny bez Pana Dyrektora. Ponad 20 lat, to cała epoka, która właśnie się skończyła- ponad 20 matur, ponad 20 sesji egzaminów zawodowych, ponad 20 roczników dumnych absolwentów Chłodniczaka. Po 23 latach w Zespole Szkół Chłodniczych i Elektronicznych zakończył swą pracę na stanowisku dyrektora Pan Marian Deręgowski. 

Pan Marian Deręgowski objął stanowisko dyrektora naszej szkoły w 1998 roku– w czasie, w którym tak naprawdę nie było wiadomo, przed jakimi  wyzwaniami zostanie postawiona szkoła i jej pracownicy. Szybko okazało się, że sprostanie tym wyzwaniom nie było łatwe – kolejne reformy zarówno organizacyjne, jak i programowe, zmieniająca się w szybkim tempie rzeczywistość, pojawienie się nowoczesnych technologii oraz wcześniej nieznanych zawodów, rozszerzenie wymagań wobec dyrektora szkoły – wszystko to wymagało niezwykłego zaangażowania i prawdziwego oddania się pracy. Takim właśnie dyrektorem był Pan Marian Deręgowski – bezwzględnie oddanym szkole, nieustannie szukającym nowych rozwiązań, działającym zawsze w imię dobra Chłodniczaka.

Pan Dyrektor w ciągu ostatnich lat przeprowadził zmiany w budynku szkoły, sprawnie zarządzał – zawsze w imię tradycji, ale także postępu. „Stał murem” za uczniami i swoimi pedagogami.

Dzisiaj żegnając się z gronem pedagogicznym i uczniami Pan Dyrektor Marian Deręgowski przemawiał w szkole nowoczesnej, zmodernizowanej, znanej w Gdyni zarówno z wysokiego poziomu nauczania, jak i ze wspaniałej atmosfery.

To wszystko stało się możliwe dzięki stworzeniu przez Pana Dyrektora przestrzeni, w której wszyscy tworzą wspólnotę opartą na wzajemnym zaufaniu i życzliwości, za co bardzo Panu Dyrektorowi dziękujemy.

 

Wiersz na pożegnanie Wielkiego Dyrektora 

 

O, Wielki Dyrektorze, 

krytycznym spojrzyj na nas okiem! 

O spojrzyj na nas z tej wysokości, 

na której twój geniusz ogarnia uczniów bezmiary,

i powiedz nam, czy byliśmy ciebie godni! 

Sądź, Sprawiedliwy!  

Zważ nasze łzy, zmierz uśmiechy 

z drgającymi w żalu kącikami ust…

 

Nie, jesteś zbyt łagodny, 

o, Wielki Dyrektorze,

nie patrzysz z góry usypanej z nagród

otrzymanych od Prezydenta Gdyni, 

Pomorskiego Kuratora Oświaty 

i Ministra Edukacji Narodowej.

Zamiast z wagą i miarą

podchodzisz do nas z sercem

otulającym nas ciepłem od 23 lat. 

 

23 lata poświęcone dla uczniów i wszystkich tych, 

którzy karczowali w naszych głowach pokrzywy

i sadzili drzewa owocowe. 

23 lata pracy kierownika sadowników, 

w którym nieustannie płynie prąd.

23 lata odpowiedzialności cięższej 

niż najcięższa instalacja elektryczna. 

 

Cóż Ci za te lata damy, 

o, Wielki Dyrektorze z 1998 roku, 

rekordzisto, którego nazwisko wryło się 

w nasze serca i w szkolne mury?

Te mury, które tak pielęgnowałeś…

W 2008 – dach, a teraz rozbudowa, doposażenie 

największe w historii, godne największego w historii. 

 

Cóż Ci damy, o, Wielki Dyrektorze?

Mamy mechatroniczne pomarańcze, 

świetnie zaprogramowane śliwki,

elektroniczne granaty,

zwoje elektrycznych winogron,

gruszki z klimatyzowanego magazynu, 

jabłka lepsze od tych na komputerach! 

 

Ale to za mało!

Mamy jeszcze serca iskrzące, 

nabrzmiałe wdzięcznością, podziwem, 

szacunkiem i nadzieją, 

które życzą:

dobrego wzroku, który odziali prawdę od fałszu, 

uszu pełnych dobrych słów, 

smakowania uroków życia, 

zapachów przyprawiających o zawrót głowy, 

dotyku przynoszącego dreszcze, 

krętych dróg pod górę, 

ku Tatrom, Bieszczadom, ku gwiazdom, 

tańców z gryfem na żółtym tle,

wigilii z rodziną trwającej cały rok,

marzeń wprawiających w ruch, 

przynoszących plony większe niż Mount Everest,

ale też spokoju leśnej głuszy. 

 

Twój majestat drży przed nami 

i już jakby za jesienną mgłą, 

bo w nas łez krople tłuką o duszę i oczy.

Choć serce już za Tobą woła, 

my krzyczymy zdrowia, pomyślności i radości! 

Bądź szczęśliwy, Wielki Dyrektorze. 

Wspomnij nas czasami

i pamiętaj, że zawsze będziesz przez nas kochany

Dawid Ladach